کاربری جاری : مهمان خوش آمدید
 
خانه :: شعر
موضوعات

اشعار



مدح و شهادت امیرالمؤمنین حضرت علی علیه‌السلام

شاعر : محمد بختیاری     نوع شعر : مرثیه     وزن شعر : فاعلاتن مفاعلن فعلن     قالب شعر : ترکیب بند    

در حـريـمـت شـفا نمي‌خواهم           آتـشـم زن دوا نـمـي‌خــواهــم

لـحــظـۀ اسـتـجـابـت روضـه           از شـمـا جـز شمـا نمي‌خواهم


خاك پای تو كيميای من است           جز همين كـيـمـيـا نمي‌خواهم

تا اسـيــر حـسـيــن تو هـستـم           دلــی از غــم رها نمي‌خواهم

من حـسيـنی و حـيـدريـم، پس           بی نجف، كـربـلا نمي‌خواهم

«مست مست و قلندر استم من

خاك نعـلـيـن قـنـبر استم من»

ابــتــدا، انــتــهــا نــداری تـو           جـز خــدا آشـنــا نــداری تــو

آيــــۀ اعـــظـــم خـــداونـــدي           كي، چگونه، كـجـا نـداری تو

همـۀ ســائــلان تـو شــاهــنــد           ســائــل بـيــنــوا نــداری تــو

فرش اين خانه بال جبريل است           قــالـي نــخ‌نــمــا نــداری تــو

با سرت عرش هم شكسته ولي           روضـۀ «بـوريـا» نـداری تو

«شب اسير سپيده‌ي سحرت»

عالمي مات جــلــوۀ پـســرت

آمــدم تـا در ايــن شـب آخــر           مثل اين كـاسـه‌های پـشت در

مـرحـمـي آورم برای ســرت           گرچه اين را نمي‌كـنـم بــاور

كه دوايی برای اين سر نيست           كه سـر تـو نـمـي‌شـود بـهـتـر

كـه امـيــد يـتــيــم‌هــا امـشـب           مي‌رود پيش حـضـرت مــادر

كه در اين شـهـر بي‌ليـاقـت‌ها           نيمه شب دفن مي‌شود حـيـدر

شب، غـريـبـي، تـلاطـم دريـا

شب مدينه، نجـف، غم زهـرا

اسم مـادر رسيد و غـوغـا شد           گـره از كـار بـسـتـه‌ام وا شـد

بايد امشب به روضه برگردم:           بی تو حيدر عجيب تنـهـا شد

قدرِ شب‌های قــدر! بعد از تو           خانه، قـبـری بـرای مـولا شد

امـشـب آغــاز بـهـتــری دارد           شب وصل علی و زهــرا شد

غـم اگـر رنگ مــادری دارد

گـريـه هم بوی بـهـتـری دارد

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت مقابل به دلیل ضعف محتوایی حذف شد :            اسم مادر دوباره معجزه كرد               نفس ‌آلوده‌اي مسيحا شد

مدح و شهادت حضرت علی علیه السلام

شاعر : وحید قاسمی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلات قالب شعر : غزل

رادمردی مهربان با دست های پینه دار            در میان کوچه های شهر غربت رهسپار

کیسه های نان و خرما روی دوش خسته اش            کیست این مرد غریبه، با لباسی وصله دار؟


کهکشان ها شاهد غم های بی اندازه اش            ماه می گرید برایش چون دل ابـر بهـار

نیمه شب ها لابه لای نخل ها گم می­شود            چـاه می داند دلیل گـریه های ذوالـفـقـار

در کنار چاه هرشب ایستـاده جـبـرئـیـل            تا تکاند از سر دوش عـلـی گرد و غبار

چند سالی هست بعد مـاجـرای فـاطـمـه            لرزشی افتاده بر آن شانه های استــوار

قامت سرو بلندش در هلال افـتاده است            زیر بار رنج های تلخ و سخت روزگار

جای رد ریـسـمـان های زمخت فتنه ها            سال ها مانده است بر دست کریمش یادگار

: امتیاز

زبانحال حضرت زینب در شهادت حضرت علی

شاعر : علی اکبر لطیفیان نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

دور شمع پیکرت، گردیده ام خـاکسترت           ای به قربان تو و این رنگ زرد پیکرت

از نفس های بلـندت میل رفتن می چـکد           حق بده امشب بمیرم در کـنـار بسترت


تا نگیرد خـون تـازه گوشـۀ تـابـوت را           مـهـلـتـی تا که ببـندم دستـمالی برسرت

حیف شد، از آن همه دلواپسی کـودکان           کاسه های شیر­ مانده روی دست دخترت

کاش می­مردم نمی­دیدم به خاک افتاده است           هیبت طـوفـانـی دلـدل سـوار خـیـبـرت

خلوت شبهای سوت و کور نخلستان شکست           با صدای وا علی و وای حیدر حیدرت

شهر کـوفـه تا نـگـیـرد انـتـقــام بدر را           دست خود را بر نمیدارد پدر جان از سرت

می روی اما برای صد هزاران سال بعد           میل احسان می نماید غـیرت انگشترت

: امتیاز

مدح و شهادت حضرت علی علیه السلام

شاعر : رحمان نوازنی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

دوباره شب شد و كعبه دوان دوان مي رفت           كجا به اين عجله او نفس زنان مي رفت

چـقـدر آيــۀ انـفـاق روي دوشـش هست           اگرچه اين همه با كيسه هاي نان مي رفت


شبيه كـودكي خويـش گـريـه ها مي كرد           در آن شبي كه به ياری بيوگان مي رفت

همه به ساعت هر شـب نگاه مي كردند           ســر قرار، مسيحـاي مهربان مي رفت

ولـي دوبــاره نــديــدنــد مـرد شبـهـا را           و باز مثـل هميشه كه بي نشان مي رفت

دوباره سير شدند و به خواب خوش رفتند           ولي به گريه دوبـاره اميرمان مي رفت

: امتیاز

زبانحال حضرت زینب در شهادت حضرت علی

شاعر : علی اکبر لطیفیان نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

حالا که نیست مادر من هست دخترت            حـتـی حسیـن هم به فـدای تو و سـرت

از مسجد مـدیـنـه که خـیری نـدیـده ای            یادت که هست کوچه و پهلوی یاورت


دل شـوره ام شبـیـه هـراس مدینه است            رنـگ کـبــود پر شده در دیــدۀ تَــرت

آیا زمان رفـتـن تو سوی مــادر است؟            خیلی به یاد فـاطـمـه ای، روز آخــرت

چه ضربه ای زدند که ای کاش میزدند            آن ضربه را به جای تو بر فرق دخترت

چه ضربه ای زدند که ابرو شکاف خورد            چه ضربه ای زدند که افـتـاد پـیـکـرت

خون از بدن کنار زدن عادت من است            آن روز خون سینه و حالا سحـر سرت

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر به دلیل ضعف محتوایی حذف شد

من قصد کرده ام که اگر رفتنی شدی               گیسوی خویش پهن کنم در برابرت

شهادت حضرت علی علیه السلام

شاعر : غلامرضا فاتحی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : غزل

آنشب که زینب کوفه را صحرای تَف دید           یعنی تــمــام کــربــلا را در نـجـف دید

بیست و یکم شب بود یا ظهـر دهـم بود           این سو و آن سو مادرش را هر طرف دید


از ابن ملـجـم تا قـطام و اشعـث و عَمر           آنقدرشمر و زجر و خولی صف به صف دید

بابای خود را رو خضاب از خون سر دید           عـبـاس را در تـیررس تیـر و هدف دید

میرفت علی ممصوص فی ذات خداوند           گاهی که اکبر را به میدان در شعف دید

دشمن عـروسی داشت پای رأس قـاسـم           هرگوشه ای بزم شراب و رقص دف دید

صفـیـن قــرآنها به روی نیـزه می رفت           در شام، پای نیزه و سر سوت و کف دید

او دیــن ابــراهــیــم جــدِّ جــدِّ خــود را           بــازیـچــۀ فــرزنــدهای نــاخـلـف دیــد

امـروز بر دوش پــدر، فـردای خود را           نــاقـه ســوار یــکـۀ بُـرج شــرف دیــد

در پـیـش الـرحـمـن، کـنــار لـؤلـؤ سبز           مرجان سرخش را نشسته در صدف دید

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر به دلیل اشکال معنایی حذف شد ، به عنوان مثال بوریا نوعی حصیر است ، حال بوریا که بی کفن نمیشود و ...

 بعد سه روزی شاعرت در قافیه ماند               تا بوریای بی کفن را بی کنف دید

مدح و مناجات با امیر المؤمنین علیه‌السلام

شاعر : محسن عرب خالقی نوع شعر : توسل وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

افتاده ام به گـوشـه ای از رهـگـذارتان            اوجـم دهـیـد تا که شـوم خـاکـسـارتـان

اصل و اصالت من از اول اصیل بـود            اصلا خـدا سـرشـتــه مرا از غبـارتان


هرچند دورم از تو؛عجیب است چون دلم            حـس می کند نـشـسـتـه کناری کنارتان

چیزی برای عرضه ندارم به ساحـتت            آقـا دل شـکـسـتـه می آیـد به کـارتـان؟

خـرمـا فـروش کوچه و بازار می شوم            شاید به جرم عشق شوم سر به دارتان

ای ناشناس نیمه شب کوچه های شهـر            یک تکه نان به ما بده از کوله بارتان

مـیـلـش دگر به هیـچ بهشـتـی نمی کشد            هر کس نـشـسـته کنج بهشت مـزارتان

شرمنـده ایم بی خـبـریـم ای بـزرگـوار            از آخــرین امــانـت تـان؛ یـادگـارتــان

: امتیاز

مدح و شهادت حضرت علی علیه السلام

شاعر : یوسف رحیمی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : غزل

گـم می شود در غـربت شب های کـوفه           در لابــلای نــخـلـها، تــنـهـای کــوفــه

کوه است کوه امـا دگـر از پـا نـشـسته           سـر می کند در چـاه غــم دریـای کـوفه


خسته شده از سُستی این قوم صد رنگ           خـسـتــه شــده از شــایــد و امّای کوفه

با نان و خرما می رود کوچه به کوچه           اما چرا نفـرین؟ مگـر مــولای کوفه...

جز جود و رحمت از امام ما چه ديدند؟           ای وای از نـامـردمــان ای وای کـوفه

یا رب بگیر از قـدر نشناسان عـلـی را           آمده به سر، صبر از مـلالت های کـوفه

مـانـنـد چـشـمـانـش دل عــالــم گــرفـته           آمــــادۀ رفــتــن شــده آقـــای کـــوفـــه

اما نگـاهـش بی کران بی کـسی هاست           دلـشـوره دارد از غــم فــردای کــوفــه

روزی که می آید به شـهـر نـانـجـیـبـان           با دست بسته، جان به لب، زهرای کوفه

روزيکه خون مي بارد از چشمان غيرت           از طعـنه های تلخ و جـانـفـرسـای کوفه

بر روي ني سوي لب غــرق به خـوني           سنگ بلا مي بـارد از هر جــاي کـوفه

می مـیـرد از انــدوه گـوش و گوشواره           دارد خـبـر از بغـض بی پــروای کوفه

می پــرســد از راه نجف طفل یـتـیـمـی           ذکـر لـبـش: بــابــای من! بـابـای کوفه!

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما پیشنهاد می‌کنیم به منظور انتقال بهتر معنای شعر بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید.

 یارب بگیر از قدر نشناسان علی را         سر آمده صبر از ملالت های کوفه

مدح و شهادت حضرت علی علیه السلام

شاعر : یوسف رحیمی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

آئـیـنـه ای و سـهــم دلـت آه مـی شـود            وقتی که هم نوای غـمت چاه می شود

غـرق عزای فـاطمه هستی هـنوز که            ايـنـقـدر ناله های تو جـانکـاه می شود


در چشمهات طاقت ماندن نمانده است            شب رفتني شده ست و سحرگاه می شود

خـون سرت دهد به زميـن بـاز آبــرو            وقـت ظـهـور سـرّ فـدیـنــاه مـی شــود

تو مي روي و دست يتيمان تو چه زود            از آسـتـان لـطـف تو کـوتــاه می شـود

امروز اگر که فرق شما را شکسته اند            در کـربـلا چه با سـر آن ماه می شود

در ازدحـام نـیـزه و شمشیـرها سرش            آمـــادۀ ســـلــوک الــی الله مــی شــود

از اشـک خـيـز عـلـقـمه تا شامِ هلهله            بـا بـي کـسـِّي قـافـلـه هـمـراه می شود

: امتیاز

زبانحال امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام قبل از شهادت

شاعر : یحیی نژاد سلامتی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

شهر! آرامش بگیر، آهسته ترکت میکنم           چند سالی باتو بودم، رفع زحمت میکنم

در مقامم آیه های «هـل اتی...» آمد ولی           یک نـفـر بر پیکـرم باشد قـناعت میکنم


انتظار همسرم را می شکم اما بس است           ازهمان روزی که رفت احساس غربت میکنم

مثل هر روز خـدا رد سـلامـم می کـنـید           مثل هر روز خـدا با چـاه خـلوت میکنم

یاد آن لحن قنوت هر شب و روز شما...           همچنان بر مردم این شهر خدمت میکنم

آه، من رفتـم ولی ای قـاتـل زهـرای من           گریه تا مـرگم به یاد آن مصیـبت میکنم

چند خطی هم برای روضه اش می آورم           از همین جا قتلگاهت را زیارت میکنم:

«آه فـرزنـدم، تـرک برداشتـه لبهـای تو           اکبرم، آب گـلـو را با تو قسمت میکنم»

انـتـظـار مـنـتـقـم تـسـکـیـن قلبم می دهد           حیف دارم غیبتت را کم کم عادت میکنم!

: امتیاز

مدح و شهادت امیرالمؤمنین حضرت علی علیه‌السلام

شاعر : محمد فردوسی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب شعر : غزل

جادۀ وصل عـلـی و فـاطـمه هموار بود           لـحـظـۀ پـرواز روح حـیــدر کـرّار بود

رنگ خون شد دستمال زرد بر پیشانی اش           یعنی اینکه جوشش زخم سرش بسیار بود


گوشۀ خانه به سر قـرآن گرفته زینـبـش           بر لبش امّن یجـیـب و ذکر استغفار بود

چند باری از سر شب تا سحر از حال رفت           گویـیـا آمــادۀ رفـتـن به ســوی یـار بود

بعد زهرا روز خوش هرگز ندیده مرتضی           در گلویش استخوان و بین چشمش خار بود!

یک نگاهش بر حسین و زینب و عبّاس بود           یک نگاه دیگرش هم بر در و دیوار بود

غصّۀ خانه نـشـینی و غـم سـی ساله اش           پیش چشمش میگذشت و غرق این افکار بود

مـاجـرای کوچه و روی کـبـود فـاطـمـه           مثل یک دیوار خانه بر سرش آوار بود

آنچه که شـیـر خدا را بر زمین انـداخته           ضربۀ تیغ عدو نه ... تیزی مسمار بود

آمد استقبال او با شـاخۀ گـل، هـمـسرش           روی دستش غـنچۀ شش ماهۀ خونبار بود

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر به عنوان تمثیل شاعرانه و نوعی زبانحال صحیح است والا موضوع در و دیوار در مدینه و شهادت امیرالمومنین در کوفه بوده است

یک نگاهش بر حسین و زینب و عبّاس بود                یک نگاه دیگرش هم بر در و دیوار بود

زبانحال یتیمان کوفه در شهادت حضرت علی علیه السلام

شاعر : هادی ملک پور نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

من مـنـتـظـر نـشـسـتـه ام امـا نـیـامـدی            تـنـهــاتـریـن مـسـافـر دنـیــا! نـیــامـدی

انبان به دوش هر شبۀ کوچه های شهـر            دیـگـر چـرا بـه دیــدن مـاهـا نـیـامـدی


اصـلا قـرار بود که بـابـای مـن شــوی            این چـنـدمـین شب است که بابا نیامدی

من روی دوش تو چقدر تاب خورده ام            رفـتـم ز شـانـه های تو بـالا…! نیامدی

بی دست های گرم تو بدخواب می شوم            کـابـوس دیـده ام هـمـه شـبـهـا نـیـامـدی

دیدم شکـسـته است ستـون های آسـمـان            مسجد، نـماز صبح، خـدایـا! … نیامدی

رفتی به سجده، بارقۀ تیغ وبعد ازآن            محـراب غـرق خـون شد و بالا نیامدی

کـابـوس بود من به خدا باورم نشد!            حـتـمـا دلیـل داشت که ایـنـجـا نیـامـدی

شب تا به صبح، خیره به درمنتظر شدم            چـشـمـم به در سـفـیـد شد اما نـیـامـدی

خاکم به سر، خدا نکند، خواب من مگر            تعـبـیـر می شـود که تـو بـابـا نـیـامـدی

از اشـک های گـوشـۀ چـشـمان مـادرم            پـی بـرده ام بـه حـادثـه ای تـا نـیـامـدی

آری درست بود… گـمـانم درست بود            ای وای از این مـصـیـبـت عـظمی …

: امتیاز

مصائب شب ضربت خوردن حضرت علی علیه السلام

شاعر : حمید رضا برقعی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

وقت پــرواز آسـمـان شـده بــود           گـوئـیــا آخــر جـهــان شـده بـود

کـعـبـه می رفت در دل محـراب           لــحــظـۀ گــریــۀ اذان شـده بـود


کـوفـه لـبـریـز از مصـیـبـت بود           باد در کوچه نوحه خوان شده بود

شــور افـــتــــاد در دل زیــنــب           پــی بـابـا دلـش روان شــده بـود

در و دیــوار الـتــمــاسـش کــرد           در و دیــوار مـهـربــان شده بود

شــوق دیــدار حـضـرت زهــرا           در نـگـاه عـلـی عـیـان شـده بود

خار در چشم و استخوان به گلو           زخم، مهمان استخـوان شده بود

سـایـه ای شوم پـشت هر دیــوار           در کـمـیـن عـلـی نهان شـده بود

نـاگـهـان آسـمـان تـرک برداشت           فرق خورشید خون فشان شده بود

در نجف سـیـنه بیقرار از عـشق           گفت "لا یمکن الفـرار" از عشق

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما پیشنهاد می‌کنیم به منظور انتقال بهتر معنای شعر بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید.

خار در چشم و تیغ بین گلو             زخم ،مهمان استخوان شده بود

مصائب شب ضربت خوردن حضرت علی علیه السلام

شاعر : مهدی نظری نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع قالب شعر : غزل

وقتی که با نان و نمک افـطار می کرد            انـگـار که بـا فـاطـمـه دیــدار می کـرد

هی شیر را از پیش خود میزد کنار و            هی دخترش باچشم تر اصرار می کرد


در آسـمـان انـگـار چیزی تازه می دید            با اشک دیده چشم را خـونبار می کرد

در خاطرش پیراهنی پر ماجـرا داشت            که این جهان را بر سرش آوار می کرد

امشب ز شبـهـای دگر مـظـلـوم تر بود            این را اذان، وقت سحر اقرار می کرد

دنیابرایش صحـنه هایی پر ز غم داشت            که هر سحر را مثل شـام تـار می کرد

این پیرمردی که غرورش را شکستند            انّـا الـیـه راجـعـون تـکــرار می کــرد

دلـتنگ محـسن بود این شـبـهـای آخـر            گریه به پـهـلو و در و دیــوار می کرد

قلاب در وقتی که بوسه زد به شـالـش            یاد غـلاف و زخـم دست یــار می کرد

از بسکه دلـتـنـگ نگـاه هـمـسرش بود            او ابن ملـجـم را خودش بیدار می کرد

هـمـراه زینب دختـرش مـحـراب کوفه            گـریـه بـرای حــیــدر کــرار می کـرد

: امتیاز

زبانحال حضرت زینب در شهادت حضرت علی

شاعر : مهدی نظری نوع شعر : مرثیه وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

خانه با رفتنت اینبار به هم ریخته است            شهر بی حیدر کرار به هم ریخته است
پـدرم نبـض زمـان بـودی و با رفتن تو            سحر و روزه و افطار به هم ریخته است


هرکسی دید پدر، حال مرا گفت به خویش:            دختر فـاطـمه بسیار به هم ریخته است
بـستـر خـالـی تو گـوشۀ این خـانه پـدر            علتی شد که پرستار به هم ریخته است
بـودنـت مـایـۀ آرامـش و آسـایـش بــود            حال با رفتن تو کار به هم ریخته است
حسن غـمـزده را بیشتر از زخـم سرت            قصه سینه و مسمـار به هم ریخته است
حرفی از کوچه نباید بشود پیش حسیـن            چونکه با گفتنش هر بار به هم ریخته است
صحبت از کوفه و بازار و اسیری کردی            ازهمان لحظه علمدار به هم ریخته است
گـفـتـه ای کـوفـه میارند مرا طوری که            همـۀ کوچـه و بازار به هم ریخته است

: امتیاز

مناجات ماه رمضانی با خداوند کریم

شاعر : محمد فردوسی نوع شعر : توسل وزن شعر : فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن قالب شعر : غزل

در ضیافت کـده ات باز مرا جا دادی            ســفره انــداختی و اذن «بفرما» دادی

دیده وا کردم و دیدم که در آغوش توام           مثل یک مــادر دلسوز به من جا دادی


کــرم ذاتی تو فــقــر مرا زائــل کرد           بنـده بودم که به من رتبه ی آقــا دادی

تا که محکم بشود رشتۀ وصل من و تو           وقت افطار وسحر فرصت نجوا دادی

طیب الله به این رحمت بی ساحل تو           قطــره بودم که مرا جلــوۀ دریا دادی

حاجت خواسته و حاجت ناخواسته را           همه را جمــع نمودی و به یکجا دادی

من فقط موقع افطار کمی تشنه شـدم           تو، به من اجــر جهاد شهــدا را دادی

شهدایــی که به ارباب تــأسّی کردند           شــهـدایی که کــرامات به آن ها دادی

یکی از آن شهدا ماه بنی هــاشم بود            قمری را که به اومنصب سقّا دادی...

: امتیاز

مدح و ولادت امام مجتبی علیه‌السلام

شاعر : یوسف رحیمی نوع شعر : مدح وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : ترکیب بند

ای وسعت بـهـاری بی انـتـهـای سـبـز            مـرد غـریـب شـهـر ولی آشنـای سبـز

روح اجابت است به دست تو بسکه داشت            بــاغ دعــای هر شب تو ربّـنـای سبـز


هر شب مدینه بوی خدا داشت تا سحر            از عطر هر تلاوت تو با صدای سبـز

سرسبزی بهشت خدا چیست؟ رشته ای            از بـالـهــای آبـیــتـان آن عـبــای سبـز

از لطف اشکهای سحر غنچه داده است            در دامن قـنـوت شبم این دعــای سبـز

کی می شود که سایه کند بر مـزار تو            یک گنبد طلا ئی و گلدستـه های سبـز

آن وقت تا قــیــام قـیــامت به لطـفـتان            داریم در بقیع تو یک کــربــلای سبـز

یا می شود دلم گل و خشت حــریـم تو

یا می شود کبــوتــر تو، یا کــریــم تو

تو ســرو قــامتی، تو سـراپــا ملاحتی            آقا تو حُـسـن مطـلـقـی و بی نـهـایـتـی

خاک زمین که عطر حضور تو را گرفت            از یــاد رفت قصـۀ یـوسف به راحـتی

یـاد پـیـامـبــر به خــدا زنــده می شـود            وقتی که گــرم ذکــر و دعـا و عـبادتی

حـتـمــاً برای خواهش دست نـیــازمند            دست تـو داشت پاسخ سبــز اجــابـتــی

وقتی میان معرکه شمشـیــر می کـشی            تنـهــا تویــی که مرد نبرد و رشــادتی

با تـیـغ ذوالفقار که در دستهای توست            بر پا شده به عرصه ی میدان قـیـامتی

بــر دوش سیــدالـشـهــدا بـود رایــتـت

عــبــاس بــود آیــنــه دار شـجــاعـتـت

خــورشیــد آســمــانی مــاه خــدا حسن            هـمـسـایــۀ قــدیــمـی دنیــای ما حسـن

پــرواز بـالـهــای خــیــالــی فــهــم مـا            کی می رسـد به اوج مـقــام شـما حسن

روشن ترین تـجـسـم آیات و سـوره ها            یاسین و قدر و کوثری و هل أتی حسن

صفین شاهد تو و شــور و حماسه ات            شیر دلـیـر بـیــشـۀ شـیــر خــدا حـسـن

الله اکــبــر تـو بـلـنـد اسـت وقـت رزم            آیـات فــتــح روز نـبــردی تو یا حسن

صـلـح شـکـوهـمـنـد تو هرگز نـداشتـه            چیزی کم از قیـامت کـرب و بلا حسن

صلحت حماسه بود نه سازش که اینچنین

شـد سـربـلـنـد پــرچــم اسـلام راستـیـن

در خانه  تو غیر کرامت مـقـیـم نیست            اینجا به غیر دست تو دستی رحیم نیست

تو سفره دار هر شب شهـر مدیـنـه ای            جز تو کسی که لایق لفظ کـریم نیست

از بسکه داشت دست شما روح عاطفه            شد باورم که کودکی اینجا یتـیـم نیست

جز سر زدن به خانة دلخستگان شهـر            کاری برای هر سحرت ای نسیم نیست

اینجا که نیست گنبد و گلدسته ای بگو            جـایی برای پَـر زدن یا کـریـم نیست؟

داغ ضریح و مرقد خاکیت ای غریب            امروزی است غربت عهد قـدیم نیست

با این همه غــریبی و دلتنگی ات بگو            جایی برای اینکه فدایت شـویم نیست؟

گل داشت بـاغ شـانـۀ تو از سخـاوتـت

آقا زبــانــزد هـمـه مـی شـد کـرامـتـت

اینگـونه در تـجـلـیِّ خـورشیــد وار تو            گــم می شـود ستــارۀ دل در مــدار تو

روشن شده است وسعت هفت آسمان عشق            از آفــتــاب روشن شــمــع مــزار تــو

بوی بهشت، عطر پر و بال جـبـرئـیل            می آورد نـسـیــم ســحــر از دیــار تـو

دلـهـای مـا زمـیـنـی و نـا قـابـلـنـد پـس            یـک آســمــان درود الــهــی نــثــار تو

هر شب به یاد قـبـر تو پر می زند دلـم            تـا خـلـوت سـحـرگـه آئــیــنــه زار تـو

تا که شـبـی بـیــائی و بـالی بــیــاوری           ماندیم مات و غـمـزده؛ چشم انتظار تو

بـالی که آشـنــای تو بـاشد ابــوتــراب!            یا وقف صحن خاکی و پر از غـبار تو

بالی که سمت تربت تو وا کنـیم و بعد            باشیــم تا هـمـیـشـه فـقط در کــنــار تو

با عطر یــاس تربت تو گریه می کنیم

آنجا فقط به غربت تو گــریـه می کنیم

چـشـمـی که در مصیبتتان تر نمی شود            شـایـسـتـۀ شـفـاعـت حــیــدر نمی شـود

چشم همیشه ابـریـتان یک دلیـل داشت            هر مـاتـمــی که مـاتـم مــادر نمی شود

مرهم به زخـمـهای دل پُـر شـراره ات            جز خاک چادر و پر معـجـر نمی شود

یک عمر خون دل بخورد هم کسی دگر            والله از تو پــاره جــگــرتــر نمی شود

یک طشت لخته های جگر پاره های دل            از اینکه حال و روز تو بهتر نمی شود

یک چیز خواستی تو از این قوم پُر فریب            گفتند نه .... کــنــار پـیـمـبـر نمی شود

گل کرد بر جنازة تو زخــم سـرخ تیر            هـرگـز گــلـی شبیه تو پـرپر نمی شود

پُـر شد مـدیـنـه از تب داغ غـمـت ولی            بـا کـربــلا و کـوفــه بــرابـر نمی شود

زینب کنار نیزه کشید آه سـرد و گفت:            سالار من که یک تن بی سر نمی شود

دیگر تـمـام قـامـت زیـنب خـمـیـده بود

از بسکه روی نیـزه سر لاله دیـده بود

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر نیز به دلیل ایراد محتوایی وارده بر آن حذف گردید، متاسفانه بسیار دیده میشود در مدح ائمه پیامبران الهی کوچک و حتی در مواردی نفی میشوند که این امر صحیح نیست، بهترین و مستند ترین مدح اهل بیت خود زیارت چامعه کبیره است ، اما در آمجا هیچ یک از اینکونه سخنان دیده نمی شود بلکه امام هادی میفرمایند: و ورثه الانبیا و سلاله النبیین 

ایـوب که پیمبر صبـر و رضا شده            از لطف توست دارد اگرحلم وطاقتی

بی شک و شبهه دست توسل زده مسیح             بر دامنت اگر شده صاحب کرامتی

مدح و ولادت امام مجتبی علیه‌السلام

شاعر : مصطفی رب دوست نوع شعر : مدح وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : غزل

گـفـتـنـد بـي بـديـلـي و ديـديـم بـرتـري            از هرچه گـفـتـه اند و شنـيـديم بهـتري

خُلق و جمال و خوي و خصالت محمّديست            آيــيــنــۀ تــمــام نــمــاي پــيــمــبــري


استـاد رزم توست عــلـي شــاه لافـتـي            آموزگــار قـاسـم و عـبـاس و اکـبــري

هم در زمان صلح، و هم روز جنگ و رزم            در هر دو حال، باز امامي و رهـبري

کــوريِ چـشــم طايفه ابـتـر و حـسـود            تو اولين پــيـالــه صـهـبــاي کـوثــري

با ديدن تو چــشــم همه مـات مي شود

زهرا پس از تو مادر سادات مي شود

ما کـيـسـتـيـم ســائـل دسـت کــريــم تو            ما کـيـسـتـيـم ريــزه خـوران قــديـم تو

تو ســفــره دار سـفـرۀ ماه ضـيـافـتــي            ما مـيـهــمــان دائـم خــوان نــعــيــم تو

دشـنــام داده‌انـد و تو اکــرام کــرده اي            بي انـتـهـاست رأفـت قـلـب رحــيــم تو

تو ســايــۀ سرِ هــمــۀ عــالــمــي ولي            بي زائر است و سايـه ندارد حــريم تو

حتي نوادگــان تو صاحب حــرم شدنـد            جانم فــداي حـضـرت عبدالـعـظـيـم تو

بر ما کــرم نما که گــدائـيــم، يا کريـم

ما يــاکـريــمِ بـام شـمـائـيـم، يا کــريـم

تا آفــتــاب روز جــمــل آشــکــار شـد            تيغ حـسـن بُرنده تر از ذوالـفــقــار شد

سربند يا عــلي به سرش بست مجـتبي            با ذکر فـاطمه به روي زين ســوار شد

فريــاد زد اَنَا بنُ عــلـي فــاتــح حُـنـين            فريـادِ يـک سـپــاه، فــرار الـفــرار شد

با هـيـبـتـي تمــام به اسبـش نـهـيب زد            يک لشکر از يسار و يمين، تار و مار شد

تيغي به دست و پاي شتر زد که ناگهان            فتنه گر جمل به زمين خورد و خـوار شد

فــرزنــد آفــتــاب، بـجـز اين نمي شود

شــاگــرد بــوتــراب بجز اين نمي شود

اي آفـتــابِ روشـنِ شـبـهـاي فـاطـمــه            گيسو کمند خوش قد و بالاي فـاطـمــه

تو آمــدي و حــيــدر کــرار شــد پــدر            خنده نشست بر روي لـبـهـاي فـاطـمه

دُردانـۀ نــبــي، پـســر ارشــد عــلـــي            عشق حسين، يوسف زيـبـاي فــاطـمـه

اي هــمــره هـمـيـشـگـيِ مــادر و پدر            تنها توئي، تو مـحـرم غـمـهاي فـاطمه

با ما بگو چه کرد عــدو بـين کوچه ها            شـيـواتـريـن جــواب مـعـمـاي فـاطـمه

دستي ميان کوچه غرور تو را شکست

نامرد بي هوا زد و مادر زمين نشست

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما پیشنهاد می‌کنیم به منظور انتقال بهتر معنای شعر بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید.

چه در زمان صلح، چه هنگام جنگ و رزم             در هر دو حال، باز امامي و رهبري

اي هـمـره هـمـيـشگيِ مــادرت ، فـقـط            تنها توئي، تو محرم غمهاي فاطمه

مدح و ولادت امام مجتبی علیه‌السلام

شاعر : وحید قاسمی نوع شعر : مدح وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل

سروده دل غزلي را به رنگ چشمانت            به رنگ آبي رنگـيـن كـمـان رضوانت

دراين سپـيـده دمانِ بهـار پـرور عـشـق            نـشـسـتـه مـرغ خـيـالـم درون ايـوانـت


چه نغمه هاي لطيفي به گوش جانم خورد            بـبـين كه بـلـبل طبعم شده غزل خوانت

ضريح دست كريمت به رنگ سبز سخا            هزار حــاتــم طايـي فـقـيــر احـسـانـت

به اين كوير نيازي كه پيش راه شماست            دوبــاره جـان بـده با چند قطره بارانت

رسـيـده نـيـمـۀ ماه ضـيـافـت و هـمگي            به دور سـفـرۀ فـضـلـت شـديـم مهمانت

امــيــر کـشـور دل، پـادشــاه آيــنــه هـا            كـنـار كــاخ تو جـبـريـل گشته دربـانت

ميان بـازي چـوگـان عشق دست تــوأم            بزن هر آنچه كه خواهي به گوي ميدانت

چقدر سجده به جا آوري! امام خـشـوع            خــداي عزّ و جل گـشـته مات عـرفانت

وضو گرفتي و از ترس حق تنت لرزيد            هزار عـابـد و عــارف شدند حـيـرانـت

تـمـامي گره هايي كه خـورده در كـارم            دوبــاره بــاز شود با نـسـيــم دسـتـانـت

غــروب يـاس كـبـود مـديـنــه را ديدي            فداي موي سپيد و دو چــشــم گـريـانت

: امتیاز

مدح و ولادت امام مجتبی علیه‌السلام

شاعر : قاسم صرافان نوع شعر : مدح وزن شعر : مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن قالب شعر : ترکیب بند

در ساحل زیبای دو دریاست ظهـورت           ای هر دو جهان مست تو و ساغر نورت

افطارِ علی بوسه‌ای از جام دو چـشمت           کوثر سر ذوق آمده از مستی و شورت


با پای پـیـاده نـرو ای قـبـلـه! تو بنـشین           تا کعبه سـراسـیـمه بیاید به حـضـورت

در کوچه، دلِ مردۀ من منـتـظر توست           تا زنده شود رقص کنان، وقت عبورت

از دست تو نان داشت عجب عطر عجیبی           این شعلۀ عشق است مگر زیر تنورت

چون لوح و قلم مستم و صد بار نوشتم:

دلــدادۀ آقــــای جـــوانــان بــهــشــتـــم

دیـدنـد جـوان گشته و بـاز آمده حـیــدر           از مـیـمـنـه تا مـیـسره مبهوت تو لشکر

توفانی و چون برگ در اطراف مسیرت           از اهل جمل ریخته بر روی زمین سر

یک سوی تو ماه آمده یک سوی تو خورشید           به به! به شکـوهت وسط این دو بـرادر

از آخـرِ صف سـر زده تـیـغ تو به اول           از اول صف کشتـه نـگــاه تو به آخــر

راضی است علی پس همه اعمال دو عالم           با ضـربـت یـوم الـجـمـلـت گشته برابر

این نیز هم از برکت دست تو کریم است

در طعنۀ آن هر دل بی عشق سهیم است

ایـنـگـونه اگر مست ترین مست جهـانم           شور حـسـن ابن عـلـی افـتــاده به جـانم

جا نیست بنـوشـم، به سرم بـاده بریـزید           تا غــرق شراب آیـۀ تـطهـیــر بخـوانـم

افـتـادم ازآن رویِ پر از نــور به سجده           بند آمد از آن زلـفِ پُـر از تاب؛ زبـانـم

خوب است پدر! با تو یتیمی، اگر امشب           با دست کـریـمـت بــدهــی لـقـمـۀ نـانم

ای ساقی افلاک که خاکی است مزارش

ای صاحب صحنی که شراب است غبارش

ای گوهر ظاهر شده از قـلـب دو دریـا           شـاهـیـن نـشـسـتـه به ســر شانـۀ طاها

ای شیر که جنگاوریت رفته به حـیــدر           ای ماه که نازک دلیـت رفته به زهــرا

ای نـیـمـۀ گـم گـشـتـۀ مــاه رمـضـان‌ها           در روشــنــی مــاه تـمــامت شده پـیــدا

از روز ازل نور تو در عرش خدا بود           تا سـیـر بـیـایـنـد مـلائـک بـه تـمــاشــا

آیـیــنـۀ ذاتــی تو و مـعـبــود صـفــاتـی           گـشـتـنـد به دور قــد و بـالای تو اسـمـا

سلطان کــرم نیست مـگـر نـام تو، آخــر

در کوچه فقیری است؛ کجا پس بزند در

: امتیاز
نقد و بررسی

بیت زیر به دلیل ایراد محتوایی که دارد و به نوعی بدعت محسوب میشود حذف گردید 

در مأذنه‌ی میکده افزوده‌ای امشب              یک «اشهد اَنّ الحسن»ی هم به اذانم

بیت زیر سروده اصلی شاعر محترم است اما به دلیل عدم رعایت توصیه‌های مراجع و علما؛ پیشنهاد می‌کنیم به منظور رعایت توصیه‌های مراجع، بیت اصلاح شده که در متن شعر آمده را جایگزین بیت زیر کنید.

چون لوح و قلم مستم و صد بار نوشتم:            دیــوانــۀ آقــای جــوانــان بــهــشــتـــم

مدح و ولادت امام مجتبی علیه‌السلام

شاعر : مهدی نظری نوع شعر : مدح وزن شعر : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن قالب شعر : ترکیب بند

نـذری کـنـید تا که دمی با خــدا شـویم            از این قفس که ساخته شیطان رها شویم

باری که روی دوش گرفـتـیـم از گـناه            روی زمـین گـذاشـتـه و با صفـا شویم


امشب شب در آمدن ماه فـاطـمـه است            دیگر بس است باید ازاین خواب پا شویم

تا نیمه های ماه دگر صبرهم بس است            راهی بیت حـضـرت خـیـرالـنسا شویم

بـایــد هــزار ســال عــبــادت کـنـیـم تا            از ســائـلان واقــعــی مـجــتـبـی شویم

آقــا عـنـایـتـی کن از این تـن در آمـده            قــدری تو را صدا زده تا بی ریا شویم

قــدری به ما نـگــاه کـن آقـا که تا ابــد            گـنـدم فــروش صحن نـگـاه شما شویم

امـشـب به یـمـن آمـدنـت دست ما بـده            آن باده ای که بر کـرمت مـبـتلا شـویم

حُـسـنـت مرا مـقـیــم سـرِ دار می کـند

امشب عــلــی ز لعـل تو افطار می کند

وقتی تو را ز عــرش فـراتـر گـذاشتند            یعنی به روی دست پـیـمـبـر گـذاشتـنـد

در راه تو تــمــام خــلائـق نـشـسته اند            دل بــرده ای که نام تو دلـبــر گـذاشتند

ماهی نبود تا که در این مـاه گــل کـنـد            اینجـا تو را به دامـن مـادر گـذاشـتـنـد

خورشید را به امر خــدا مثل هدیه ای            یک گوشه پیش هـدیه حـیــدر گـذاشتند

تا این که حـاجـت دل عــالــم روا شود            هـفـت آسمان به پای شما سر گذاشتـند

امشب برای شادی زهــرا و مـرتـضی            تاجی به روی فرق تو از زر گـذاشتند

این افـتـخــار ماست که با مـقــدم شـما            ما را در آسـتــان تو نــوکـر گـذاشتـنـد

با بودن تو فاطمه حس کرد مادر است

یعنی که اولین پسر چـیـز دیـگـر است

با مــقــدم تو دیــن خــدا زنــده میـشود            مــاه خــدا کــنــار شـمــا زنــده میشود

ماه مبارک است در این نیمه های شب            با مــقــدم تو حــال دعــا زنــده میشود

امشب که فـاطـمـه به تو لبخند میـزنــد            شـهــر مدینه غـرق صـفـا زنده میشود

آقا خوش آمدی که در این لحظه های خوش            سـلـول هـای مُــرده مـا زنــده مـیـشـود

امشب تو آمدی و نـبــی گفت با عــلـی            یک ضلع از حـدیـث کـسا زنده میشود

وقتی شروع نهضت ارباب با شماست            با تو حسین و کرب و بلا زنده میشود

چـشـمان تو به چشم علی تا که وا شده

از آن به بـعــد نام شما مـجـتــبــی شده

شـوری میـان سیـنـۀ من پا گرفته است            عشقی میان قلب و دلــم جا گرفته است

مثل علی ست با نمک است و خدایی است            قنداقه ای که حضرت زهرا گرفته است

گـویــا دوبــاره مــوقــع افــطــار آمـده            با بوسـه ای که از لـبش آقا گرفته است

او که کریم خانۀ زهــرا و حـیدر است            رونق ز کار و بار مسیـحا گرفته است

از سوی جـنـت آمده یا از ســوی خــدا            دسته گلی که حضرت موسی گرفته است

مـعـمــار گـاهــواره او دست جـبـرئیل            یعنی که کارعشق چه بـالا گرفته است

یوسف رسیده است به پـابــوسی حـسن            مجنون شده است و دامن لیلا گرفته است

با چشم خود دل از همه دل ها ربوده است            این ارث را ز اُم ابـیـهــا گـرفـتـه است

آنقـدر بیت حضرت زهــرا شلـوغ بود            یک هفته است نوح نبی جا گرفته است

ای بـرکـت هـمـیــشــه افطار ما حـسن

خوش آمدی به خـانه صدیـقــه یا حسن

از بس که مثل حضرت زهرا منور است            مستـنـد اهل خانه به قدری معطر است

حیدر ز شوق، محو تماشای روی اوست            گفتم که گفت فاطمه، او چیز دیگر است

گـفـتـه نـبـی عـقـیـقـه کند زودتر عـلـی            آنـقـدر روی دلـبـر نـوزاد محشر است

کی گفته است این که حسن مرد جنگ نیست            نیزه به دست حضرت فتاح خیبر است

گـفـتـنـد نیست آشنــا با فــنــون جـنـگ            جنگ جمل رسید همه دیدند حیدر است

با ضربه اش چو عایشه را زد به روی خاک            دیـدنـد مـسـتـحــق صد الله اکـبـر است

وقـت نـمــاز کـنــده شـود از دل زمین            بیخود نبوده است که او مست کوثر است

درحلم و در عبادت و در سجده های شب            هم مثل مرتضی ست وهم چون پیمبراست

این را بدان کسی که به تن فخر میکند

محشر خدا به خلق حسن فخــر میکند

مظـلـوم تـر ز حــیــدر کــرار یا حسن            ای نیمه شب به دوش شما بـار یا حسن

ای صاحب تمام مکــاتـب، امام عـشق            استــاد درس رزم عـلـمــدار یا حـسـن

ای قـبـلـه گـاه خلق دو عـالـم بـقـیـع تو            ای از دل شـکـسـتـه خـبـردار یا حسن

پـیـری زود رس ز چه آمـد ســراغ تو            از غصه های کوچه عــزادار یا حسن

ای زیر بار تهمت و دشنام بـیـن شهـر            ای از تـمـام شهـر طـلـبـکـار یا حـسن

آقا شـنـیـده ام که قـدت را شـکـستـه اند            وقتی که سوخت آن در و دیوار یا حسن

آقا شب ولادت و روضـه حــلال کــن

این روضه را زمینه عشق و وصال کن

: امتیاز
نقد و بررسی

ابیات زیر به دلیل ایراد محتوایی حذف گردید 

موسی برای مهد تو گهواره ساخت و             عیسی و دیگران روی آن پر گذاشتند

عیسی به ناز مقدم تو ناز میکند           موسی که هیچ با تو عصا زنده میشود